Çikolata Kaplı Pasta

 Bu da sütlü çikolatayla kapladığım pastam. Yapılışı diğeriyle aynı...

Beyaz çikolata kaplı pasta

 Yaptığım pastaları genellikle şeker hamuruyla kaplıyorum.(Kutlama için olanları) Ama uzun zamandır pastanelerde satılan etrafı sert çikolatayla kaplı pastalardan yapmayı istiyordum ve sonunda denedim, ve de başardım.

Malesef yapım aşamalarını fotoğraflayamadım.Bir sonrakinde fotoğraf da çeker paylaşırım inşallah.

Kısaca anlatacak olursam,istediğiniz bir pandispanya ve pasta kreması hazırlayabilirsiniz.Benimkinin tarifini vermiyorum çünkü o kadar gram gram bir tarif ki mutlaka mutfak tartınız falan olmalı...

Onlar bir kenarda hazır beklerken çikolatamızı benmaride eritiyoruz.Asetatı düzgün bir zemine yayıyoruz (Ben çikolata için satılan şerit şeklindeki asetatlardan kullandim ama siz yağlı kağıt falan da kullanabilirsiniz.

Desen yapmak için sütlü çikolatayı kaşıktan incecik gelişigüzel akıttım.Bu biraz sertleşince erimiş durumdaki beyaz çikolatayı onun üzerine asetatı tamamen kaplayacak şekilde yaydım,bulunduğu yerde akışkanlığı gidene kadar soğutup asetatla birlikte pasta çemberinin içine yerleştirip buzdolabında donana kadar beklettim ve kalıptan çıkarmadan bir sıra pasta bir krema olarak kat kat yerleştirip üzerini süsledim.

Pastacılar bunun pratik yolunu biliyordur ve kurslarda da eminim daha pratik yolları anlatılıyordur ama gidecek zamanım yok.

Sonuçtan memnun kaldım.Bence oldu.Siz de deneyebilirsiniz...

Degerli blogger dostlari; Farkindalik yetmez, hayati paylasalim diyorsaniz, asagida M.Irem Afsin' in baslattigi kampanyaya, bloglarinizda ve sosyal aglarda paylasarak, destek verin lutfen...ve asagidaki yaziyi ben soluksuz okudum, siz de eminim benim gibi okuyacaksinizdir. Okurken yureklerimiz birlesecek!!!! "Otizm...yasamin farkli bir penceresi" demis Irem...ve yazisi; "2 Nisan günü sabah saatlerinden itibaren her birinizin kendi blog/web site/köşe vb. yayınlayacağınız ortak yazıyı, kendi linkiniz ve #2NisanOtizmOrtakYayin / #otizmifarketyasamipaylas etiketleri ile Twitter, Facebook ve diğer sosyal mecralarda paylaşırsanız, projenin yayılmasını ve sesimizin daha da çok duyulmasını sağlayabilirsiniz... Ben de HTHayat köşemde,( http://www.hthayat.com/yazarlar/m-irem-afsin ) bana bilgisi ulaşan tüm katılan blogların alfabetik adresleri ileaynı ortak yazıyı paylaşacağım. Lütfen bu maili aldıktan sonra teyid edin ki, blog adresinizi listeye ekleyeyim...Ayrıca yayına girdikten sonra sayfa linklerinizi de mail göndermenizi rica edebilir miyim? Gönüllü kampanyam olan #otizmifarketyasamipaylas kampanyasının en önemli çalışmalarından birine hep birlikte imza attığımız için çok mutluyum! Sevgili dostlarım, umarım projemiz yaşamı paylaştığımızı gösterecek kocaman, sımsıcak bir ışık yakar :) Hepinize kucak dolusu sevgiler...desteğiniz ve varlığınız için kelimeler yetmez ama çok teşekkürler! " M. İrem Afşin Nazım Özgün'ün Annişi *************************************************************************** #2NisanOtizmOrtakYayin / #otizmifarketyasamipaylas 2 NİSAN DÜNYA OTİZM FARKINDALIK GÜNÜ…NİSAN DÜNYA OTİZM FARKINDALIK AYI…. ORTAK YAYIN YAZISI – M. İREM AFŞİN ​​​​​2 Nisan 2013 Otizm… Yaşamın farklı bir penceresi… Nisan… Aylardan bahar. Havada baharın müjdecisi kokular, yavaş yavaş açan çiçekler, cıvıltıları ile hayatımıza neşe katan kuşlar, güneşin sıcak ışığına kavuşan dünya. Nisan, ruhumuzu aydınlık günlerde ferahlattığımız ay. Nisan, 2008 yılından bu yana, dünya üzerinde yaşayan milyonlarca çocuk ve aileleri için çok başka bir anlam daha taşıyor: OTİZM. 2 Nisan, tüm dünyada otizm konusunda farkındalık yaratarak otizmden kaynaklanan sorunlara çözümler yaratmak amacıyla, 2008 yılında Birleşmiş Milletler tarafından “Dünya Otizm Farkındalık Günü” olarak ilan edildi. Her yıl, “Otizm Farkındalık Ayı” olan Nisan ayı boyunca dünya genelinde otizmin sorunlarını ve çözümleri konuşuluyor, araştırmaların teşvik edilmesi ve erken teşhisle tedavinin yaygınlaştırılması hedefleniyor. Oğluşum Nazım Özgün ile otizm labirentine adım attığımız o ilk günden bugüne 8 yıl geçti. Otizmin karmaşık fırça darbeleri yüzünden, hayatımızın yol haritasını yeniden tanımladık. Bazen düşününce sanki otizmden önce bir hayatımız yokmuş gibi hissediyorum. Çok eskiden kendini fanusuna kapatmış ruh bebeğimin, şimdi benimle hayatı paylaşması nasıl bir mucizedir, çok iyi biliyorum. Otizm, doğuştan gelişen, genetik altyapıya dayanan, karmaşık nörolojik-biyolojik tabanlı bir gelişim bozukluğu. Başkalarıyla etkileşimde bulunmayı engelleyerek bireyin kendi iç dünyasıyla baş başa kalmasına yol açan otizm, genellikle 3 yaştan önce ortaya çıkarak çocukların sosyal iletişim, etkileşim ve davranışlarını olumsuz olarak etkiliyor. Amerikan Sağlık Bakanlığı verilerine göre bugün dünya genelinde okul çağındaki her 88 çocuktan biri otizm teşhisi alıyor. Otizm erkek çocuklarda kız çocuklara oranla 3-4 kat daha fazla görülüyor, her 54 erkek çocuktan biri günümüzde otizm riski taşıyor. Dünyada son yıllarda şeker, kanser ve AIDS dahil olmak üzere bir çok hastalıktan daha fazla sayıda otizm teşhisi alınıyor. Ülkemizde sağlıklı istatistikler olmaması nedeniyle, Otizm Platformu’nun öngördüğü verilere göre, tahmini olarak 550.000 otizmli birey ile 0-14 yaş grubunda 150.000 civarında otizmli çocuk bulunduğu “varsayılıyor.” Otizmli bireylerin ebeveynleri, kardeşleri, yakın akraba ve çevreleri de hesaba katıldığı zaman, Türkiye’de her ile yayılmış durumda otizmden etkilenen 2 milyondan fazla vatandaşımızdan bahsedebiliriz. Otizmin kapısını açmak için ilk önemli adım, erken teşhis. Otizm, yaklaşık bir yaş civarında ilk belirtilerini gösteriyor. Annenin sesi ve gülümsemesi gibi sosyal uyaranlara bebeğin tepkisiz kalması veya tepkilerinde yavaşlık olması, göz teması kurmada zorluklar, motor gelişmede ve taklit becerilerinde gecikme, uyku ve yemek düzeninde sorunlar ilk belirtiler arasında sayılabilir. Çok yaygın bir yanlış kanı, özellikle erkek çocukların geç konuştuğu veya anne/babası geç konuşan çocukların da geç konuşacağı düşüncesi… Ve erken teşhis, otizmli çocuğun gerekli eğitim ve tedavileri alarak hayata katılması için ilk önemli adım. Eğer çocuğunuz;  Sizinle ve başkalarıyla göz kontağı kurmuyorsa,  İsmi söylendiğinde veya çağrıldığında dönüp bakmıyorsa, söyleneni işitmiyor gibi davranıyorsa,  Konuşmada yaşıtlarının gerisinde kalmışsa, başkaları ile söyleşiyi başlatma ya da sürdürmede belirgin bir bozukluğu varsa, basmakalıp, yineleyici (ekolali) ya da özel bir dil kullanarak garip konuşuyorsa veya konuşması hiç gelişmemişse,  Gözleri sık sık bir şeye takılıp kalıyorsa,  Anlamsız gülme veya ağlama krizleri varsa,  Parmağıyla istediği şeyi işaret ederek göstermiyorsa,  Oyuncaklara amacına uygun oynamayı beceremiyorsa, yaşıtlarının oynadığı oyunlara ilgi göstermiyorsa,  Ellerini kanat gibi çırpma, parmak uçlarında yürüme, kendi çevresinde veya eşyalar etrafında dönme, sallanma, çırpınma şeklinde garip ve yineleyici hareketleri (stereotipi) varsa,  Bir şarkının bir bölümünü tekrar tekrar söylemek, dolapların kapaklarını sürekli olarak açıp kapatmak, ayak parmaklarının ucunda odanın bir ucundan öbür ucuna koşturmak, bazı eşyaları döndürmek veya sürekli sıraya dizmek gibi çeşitli ilgi ve davranış takıntıları varsa,  Günlük yaşamındaki düzen ve program değişimlere aşırı tepkiler veriyor ve uyum sağlayamıyorsa,  Kendisine ve çevresine yönelik zarar verici davranışlara sahipse, vakit kaybetmeden teşhis için uzmanlara başvurmak gerekiyor. Otizmin tedavisi var mı? Otizm, beş bilinmeyenli bir denklem gibi: Nedenleri tam olarak saptanamadığı gibi tek bir kesin tedavisi de günümüzde “henüz” mevcut değil! Otizm, toplumsal fark, ırk, dil, din gözetmiyor, çocuk yetiştirme biçiminizle veya sosyo-ekonomik koşullarınızla da ilgilenmiyor. Genetik faktörlerin yanı sıra, çevresel koşulların – yanlış beslenme, çevre kirliliği, kimyasal maddeler, yanlış ilaç kullanımı, ağır metaller, aşılarda bulunan bazı koruyucu maddeler vb.- otizmi tetiklediği düşünülüyor. Otizmde biyolojik tedaviler ile ilgili çalışmalar devam ederken, bugün için kabul edilen en önemli tedavi aracı, erken yaşta verilmeye başlanan yoğun bireysel özel eğitim. Doğal gelişim gösteren her çocuğun kendiliğinden öğrendiği her şeyi, otizmli bir çocuğa özel eğitim yardımı ile öğretmek zorundasınız. Bu durum bazen iğneyle kuyu kazmaya benzese bile, her otizmli çocuk kendine göre bir öğrenme biçimine sahip. Önemli olan, kapıyı açacak doğru anahtarı bulmak. Bilimsel olarak erken yaştaki çocuk için kanıtlanmış yoğun eğitim süresi haftada bireysel ve grup eğitimi olarak 40 saat. Oysa ülkemizde sosyal güvenlik kapsamında “otizm özel eğitim raporlu” çocuklar için aylık 6- 12 saat olan özel eğitim süreci, dünya genelinin oldukça gerisinde kalıyor. Otizmli çocukların mutlaka eğitim sistemi içinde yer almaları gerekiyor. Çünkü eğitim, otizmli birey için her şeyden önce “tedavi” anlamına geliyor. Otizmi diğer engel gruplarından ayıran en önemli fark; erken tanı ve erken bireysel/kaynaştırma eğitimiyle otizmli çocukların sorunlarının büyük bir kısmını aşmaları. Oysa yaşamın gerçeği hiç de böyle söylemiyor size! Oğlum Nazım Özgün ile okul öncesi eğitim, ilkokul ve ortaokul süreçlerinde yaşadıklarımız, ayrımcılık hikayelerinden ibaret. Otizmli/Aspergerli çocuk, genellikle bilgi eksikliğinden kaynaklanan dirençleri nedeniyle, okul yönetimleri, öğretmenler ve diğer veliler tarafından okulda “istenmeyen çocuk” ilan ediliyor. Kaynaştırma raporlarına rağmen, okul idareleri otizmli kaynaştırma öğrencisinin kaydını almak istemiyorlar. Okul yaşamı esnasında yaşanan sorunların büyük bir kısmını hoşgörü, anlayış ve bilgi yetersizliğinin giderilmesi ile çözebiliriz, yeter ki toplum tarafından yaşamın her anında bizlere dayatılan en büyük “engel” olan ayrımcılığı yok edelim! Otizmin oldukça karmaşık yapısı, otizmli bireyle birlikte ailesi başta olmak üzere yakın çevresindeki herkesi hayatın tüm evrelerinde etkiliyor. Otizmli bir çocuğun ilerlemesinde en büyük sorumluluk ailelerde, en ağır yük de annelerin omzunda! Otizmden etkilenen bireyin ve ailesinin her şeyden önce yalnız ve ötelenmiş bir hayata mahkum edilmemesi için, özellikle doğal gelişim gösteren çocuk ebeveynlerinin toplumsal yaşamı bizimle paylaşmayı öğrenmeleri gerekiyor. Oğluşum, benim uğur Böcüğüm, aldığım her nefesin anlamı, yaşam öğretmenim! O’nunla birlikte otizmle mücadele ederken, mutluluğun tek bir bakış veya tek bir kelimeden ibaret olduğunu görme fırsatım oldu. Seslenince dönüp bakması, ağzından tek bir kelime çıkması, ağlayıp öfke krizleri geçirmeden bir tam gün geçirmesi, benimle gezmeye, markete, restorana, sinemaya gidebilmesi, kendini hayatın gündelik akışında veya okul hayatı içinde idare edebildiğini görmek için… yıllarca sabırla bekledim. Biz ikimiz, çok başka bir yerden, büyük bir boşluktan, hiçlikten, sessizlikten, kapalı bir fanusun içinden geliyoruz. Yoku çok, azı fazla, yaşam sevincinin dibine vuran, hayatı farklılıkları ile yaşamayı öğrenmek zorunda kaldığımız bir uçurumun taa en dibinden geliyoruz. Öyle bir yerden geliyoruz ki, “gelmez, düzelmez, hayata katılmaz, konuşmaz, kendini seslendirmez, hayatı anlamaz, anlatamaz, asla paylaşamaz, duygularını gösteremez, hissedemez, arkadaş olamaz, okuyamaz, hiçbir zaman tam öğrenemez, hatta sevemez” demişlerdi… Hepsinin ne kadar boş olduğunu yaşama sımsıkı tutunmasıyla gösteren oğluşumun annesi olmak kadar beni hayatta tanımlayan bir şey yok! Son 8 yılda ailemiz haline gelen otizm topluluğunun içindeki her otizmli çocuk benim de çocuğum, otizmli anne-babalar ise yoldaşım. Onlardan sadece biri olarak diyorum ki, gündelik hayatın içinde karşılaştığınız ağlayan bir çocuğu yargılayıp, annesine laf etmeden önce bir an düşünün. Çocuğunuzun sınıfında otizmli bir çocuğun da olmasının, farklılıkları yaşayarak öğrenecek kendi çocuğunuza da faydası olacağını lütfen unutmayın. Her yıl Nisan ayı, Türkiye’de otizm adına yeni umutlar, yeni adımlar demek… Eğer siz de “Otizmin farkındayım, ama fark etmek yetmez, yaşamı paylaşmak gerek!” diyorsanız, otizmli çocukların ve anne-babalarının seslerine kulak verin, sesimize ses katın, otizmin bilinirliği ve sorunların çözümü için gönüllü destek verin ki, çocuklarımız hep beraber büyüsün J Çünkü her çocuk farklılıkları ile yaşamda yer almayı hak eder! Nisan Dünya Otizm Farkındalık Ayı’nda yaşamı paylaşan herkese yürek dolusu selam olsun! M. İrem Afşin Nazım Özgün’ün Annesi Gönüllü Otizm Aktivisti iremafsin@gmail.com www.twitter.com/iremafsin www.facebook.com/afsinirem www.hthayat.com/yazarlar/m-irem-afsin OTİZMİ FARK ET, YAŞAMI PAYLAŞ! Kampanyası: Otizmi fark et, fark ettir! Farkında olman yetmez, yaşamı paylaş! Yaşamı paylaşmak, sorunları paylaşmaktır. Ayrımcılık yapma, otizmliye engel yaratma! #otizmifarketyasamipaylas ​http://youtu.be/O-xTwfFbGoo

Arkadaşlara ve "Duyarlı Mükemmel Annelere" Merhaba;

Sosyal Medya Anneleri olarak 13 Nisan' da buluşuyoruz. 

Sosyal Medya Anneleri olarak OTİZM' i öğreneceğiz. 

Sosyal Medya Anneleri olarak farkındalığın ötesine geçeceğiz.

Sosyal Medya Anneleri olarak yaşamı dinlerken, aynı zamanda içimizde yaşayacağız.

Caddebostan Nivokido' da "Nisan Dünya Otizm ayında" M.İrem Afşin Otizm konuşuyor. 

El ele, kol kola, kocaman yüreklerimizi birleştirerek dinleyeceğiz İrem'i 

Farkındalık yetmez, yaşamı paylaşıyoruz diyorsan katıl bize

Ama önce kayıt için lütfen sosyalanneler@gmail.com a bilgilerinizi göndermeniz gerekli, nereden duyduğunuzu da belirtiniz lütfen

Sevgiler

Müge 

#2NisanOtizmOrtakYayin / #otizmifarketyasamipaylas Otizm… Yaşamın farklı bir penceresi… BLOGGERLAR SAYFALARINIZDA PAYLASIN LUTFEN!!

Degerli blogger dostlari; 

Farkindalik yetmez, hayati paylasalim diyorsaniz, asagida M.Irem Afsin' in baslattigi kampanyaya, bloglarinizda ve sosyal aglarda paylasarak, destek verin lutfen...ve asagidaki yaziyi ben soluksuz okudum, siz de eminim benim gibi okuyacaksinizdir. Okurken yureklerimiz birlesecek!!!! 

"Otizm...yasamin farkli bir penceresi" demis Irem...ve yazisi;





"2 Nisan günü sabah saatlerinden itibaren her birinizin kendi blog/web site/köşe vb. yayınlayacağınız ortak yazıyı, kendi linkiniz ve #2NisanOtizmOrtakYayin / #otizmifarketyasamipaylas etiketleri ile Twitter, Facebook ve diğer sosyal mecralarda paylaşırsanız, projenin yayılmasını ve sesimizin daha da çok duyulmasını sağlayabilirsiniz...

Ben de HTHayat köşemde,( http://www.hthayat.com/yazarlar/m-irem-afsin ) bana bilgisi ulaşan tüm katılan blogların alfabetik adresleri ileaynı ortak yazıyı paylaşacağım. Lütfen bu maili aldıktan sonra teyid edin ki, blog adresinizi listeye ekleyeyim...Ayrıca yayına girdikten sonra sayfa linklerinizi de mail göndermenizi rica edebilir miyim? 

Gönüllü kampanyam olan #otizmifarketyasamipaylas kampanyasının en önemli çalışmalarından birine hep birlikte imza attığımız için çok mutluyum!

Sevgili dostlarım, umarım projemiz yaşamı paylaştığımızı gösterecek kocaman, sımsıcak bir ışık yakar :) 

Hepinize kucak dolusu sevgiler...desteğiniz ve varlığınız için kelimeler yetmez ama çok teşekkürler! "

M. İrem Afşin 
Nazım Özgün'ün Annişi

***************************************************************************



#2NisanOtizmOrtakYayin / #otizmifarketyasamipaylas
2 NİSAN DÜNYA OTİZM FARKINDALIK GÜNÜ…NİSAN DÜNYA OTİZM FARKINDALIK AYI….
ORTAK YAYIN YAZISI – M. İREM AFŞİN ​​​​​2 Nisan 2013
Otizm… Yaşamın farklı bir penceresi…

Nisan… Aylardan bahar. Havada baharın müjdecisi kokular, yavaş yavaş açan çiçekler, cıvıltıları ile hayatımıza neşe katan kuşlar, güneşin sıcak ışığına kavuşan dünya. Nisan, ruhumuzu aydınlık günlerde ferahlattığımız ay.
Nisan, 2008 yılından bu yana, dünya üzerinde yaşayan milyonlarca çocuk ve aileleri için çok başka bir anlam daha taşıyor: OTİZM.
2 Nisan, tüm dünyada otizm konusunda farkındalık yaratarak otizmden kaynaklanan sorunlara çözümler yaratmak amacıyla, 2008 yılında Birleşmiş Milletler tarafından “Dünya Otizm Farkındalık Günü” olarak ilan edildi. Her yıl, “Otizm Farkındalık Ayı” olan Nisan ayı boyunca dünya genelinde otizmin sorunlarını ve çözümleri konuşuluyor, araştırmaların teşvik edilmesi ve erken teşhisle tedavinin yaygınlaştırılması hedefleniyor.
Oğluşum Nazım Özgün ile otizm labirentine adım attığımız o ilk günden bugüne 8 yıl geçti. Otizmin karmaşık fırça darbeleri yüzünden, hayatımızın yol haritasını yeniden tanımladık. Bazen düşününce sanki otizmden önce bir hayatımız yokmuş gibi hissediyorum. Çok eskiden kendini fanusuna kapatmış ruh bebeğimin, şimdi benimle hayatı paylaşması nasıl bir mucizedir, çok iyi biliyorum.
Otizm, doğuştan gelişen, genetik altyapıya dayanan, karmaşık nörolojik-biyolojik tabanlı bir gelişim bozukluğu. Başkalarıyla etkileşimde bulunmayı engelleyerek bireyin kendi iç dünyasıyla baş başa kalmasına yol açan otizm, genellikle 3 yaştan önce ortaya çıkarak çocukların sosyal iletişim, etkileşim ve davranışlarını olumsuz olarak etkiliyor.
Amerikan Sağlık Bakanlığı verilerine göre bugün dünya genelinde okul çağındaki her 88 çocuktan biri otizm teşhisi alıyor. Otizm erkek çocuklarda kız çocuklara oranla 3-4 kat daha fazla görülüyor, her 54 erkek çocuktan biri günümüzde otizm riski taşıyor. Dünyada son yıllarda şeker, kanser ve AIDS dahil olmak üzere bir çok hastalıktan daha fazla sayıda otizm teşhisi alınıyor.
Ülkemizde sağlıklı istatistikler olmaması nedeniyle, Otizm Platformu’nun öngördüğü verilere göre, tahmini olarak 550.000 otizmli birey ile 0-14 yaş grubunda 150.000 civarında otizmli çocuk bulunduğu “varsayılıyor.” Otizmli bireylerin ebeveynleri, kardeşleri, yakın akraba ve çevreleri de hesaba katıldığı zaman, Türkiye’de her ile yayılmış durumda otizmden etkilenen 2 milyondan fazla vatandaşımızdan bahsedebiliriz.
Otizmin kapısını açmak için ilk önemli adım, erken teşhis. Otizm, yaklaşık bir yaş civarında ilk belirtilerini gösteriyor. Annenin sesi ve gülümsemesi gibi sosyal uyaranlara bebeğin tepkisiz kalması veya tepkilerinde yavaşlık olması, göz teması kurmada zorluklar, motor gelişmede ve taklit becerilerinde gecikme, uyku ve yemek düzeninde sorunlar ilk belirtiler arasında sayılabilir. Çok yaygın bir yanlış kanı, özellikle erkek çocukların geç konuştuğu veya anne/babası geç konuşan çocukların da geç konuşacağı düşüncesi… Ve erken teşhis, otizmli çocuğun gerekli eğitim ve tedavileri alarak hayata katılması için ilk önemli adım.
Eğer çocuğunuz;
 Sizinle ve başkalarıyla göz kontağı kurmuyorsa,
 İsmi söylendiğinde veya çağrıldığında dönüp bakmıyorsa, söyleneni işitmiyor gibi davranıyorsa,
 Konuşmada yaşıtlarının gerisinde kalmışsa, başkaları ile söyleşiyi başlatma ya da sürdürmede belirgin bir bozukluğu varsa, basmakalıp, yineleyici (ekolali) ya da özel bir dil kullanarak garip konuşuyorsa veya konuşması hiç gelişmemişse,
 Gözleri sık sık bir şeye takılıp kalıyorsa,
 Anlamsız gülme veya ağlama krizleri varsa,
 Parmağıyla istediği şeyi işaret ederek göstermiyorsa,
 Oyuncaklara amacına uygun oynamayı beceremiyorsa, yaşıtlarının oynadığı oyunlara ilgi göstermiyorsa,
 Ellerini kanat gibi çırpma, parmak uçlarında yürüme, kendi çevresinde veya eşyalar etrafında dönme, sallanma, çırpınma şeklinde garip ve yineleyici hareketleri (stereotipi) varsa,
 Bir şarkının bir bölümünü tekrar tekrar söylemek, dolapların kapaklarını sürekli olarak açıp kapatmak, ayak parmaklarının ucunda odanın bir ucundan öbür ucuna koşturmak, bazı eşyaları döndürmek veya sürekli sıraya dizmek gibi çeşitli ilgi ve davranış takıntıları varsa,
 Günlük yaşamındaki düzen ve program değişimlere aşırı tepkiler veriyor ve uyum sağlayamıyorsa,
 Kendisine ve çevresine yönelik zarar verici davranışlara sahipse,
vakit kaybetmeden teşhis için uzmanlara başvurmak gerekiyor.
Otizmin tedavisi var mı? Otizm, beş bilinmeyenli bir denklem gibi: Nedenleri tam olarak saptanamadığı gibi tek bir kesin tedavisi de günümüzde “henüz” mevcut değil! Otizm, toplumsal fark, ırk, dil, din gözetmiyor, çocuk yetiştirme biçiminizle veya sosyo-ekonomik koşullarınızla da ilgilenmiyor. Genetik faktörlerin yanı sıra, çevresel koşulların – yanlış beslenme, çevre kirliliği, kimyasal maddeler, yanlış ilaç kullanımı, ağır metaller, aşılarda bulunan bazı koruyucu maddeler vb.- otizmi tetiklediği düşünülüyor.
Otizmde biyolojik tedaviler ile ilgili çalışmalar devam ederken, bugün için kabul edilen en önemli tedavi aracı, erken yaşta verilmeye başlanan yoğun bireysel özel eğitim. Doğal gelişim gösteren her çocuğun kendiliğinden öğrendiği her şeyi, otizmli bir çocuğa özel eğitim yardımı ile öğretmek zorundasınız. Bu durum bazen iğneyle kuyu kazmaya benzese bile, her otizmli çocuk kendine göre bir öğrenme biçimine sahip. Önemli olan, kapıyı açacak doğru anahtarı bulmak.
Bilimsel olarak erken yaştaki çocuk için kanıtlanmış yoğun eğitim süresi haftada bireysel ve grup eğitimi olarak 40 saat. Oysa ülkemizde sosyal güvenlik kapsamında “otizm özel eğitim raporlu” çocuklar için aylık 6- 12 saat olan özel eğitim süreci, dünya genelinin oldukça gerisinde kalıyor.
Otizmli çocukların mutlaka eğitim sistemi içinde yer almaları gerekiyor. Çünkü eğitim, otizmli birey için her şeyden önce “tedavi” anlamına geliyor. Otizmi diğer engel gruplarından ayıran en önemli fark; erken tanı ve erken bireysel/kaynaştırma eğitimiyle otizmli çocukların sorunlarının büyük bir kısmını aşmaları.

Oysa yaşamın gerçeği hiç de böyle söylemiyor size! Oğlum Nazım Özgün ile okul öncesi eğitim, ilkokul ve ortaokul süreçlerinde yaşadıklarımız, ayrımcılık hikayelerinden ibaret. Otizmli/Aspergerli çocuk, genellikle bilgi eksikliğinden kaynaklanan dirençleri nedeniyle, okul yönetimleri, öğretmenler ve diğer veliler tarafından okulda “istenmeyen çocuk” ilan ediliyor. Kaynaştırma raporlarına rağmen, okul idareleri otizmli kaynaştırma öğrencisinin kaydını almak istemiyorlar. Okul yaşamı esnasında yaşanan sorunların büyük bir kısmını hoşgörü, anlayış ve bilgi yetersizliğinin giderilmesi ile çözebiliriz, yeter ki toplum tarafından yaşamın her anında bizlere dayatılan en büyük “engel” olan ayrımcılığı yok edelim!
Otizmin oldukça karmaşık yapısı, otizmli bireyle birlikte ailesi başta olmak üzere yakın çevresindeki herkesi hayatın tüm evrelerinde etkiliyor. Otizmli bir çocuğun ilerlemesinde en büyük sorumluluk ailelerde, en ağır yük de annelerin omzunda! Otizmden etkilenen bireyin ve ailesinin her şeyden önce yalnız ve ötelenmiş bir hayata mahkum edilmemesi için, özellikle doğal gelişim gösteren çocuk ebeveynlerinin toplumsal yaşamı bizimle paylaşmayı öğrenmeleri gerekiyor.

Oğluşum, benim uğur Böcüğüm, aldığım her nefesin anlamı, yaşam öğretmenim! O’nunla birlikte otizmle mücadele ederken, mutluluğun tek bir bakış veya tek bir kelimeden ibaret olduğunu görme fırsatım oldu. Seslenince dönüp bakması, ağzından tek bir kelime çıkması, ağlayıp öfke krizleri geçirmeden bir tam gün geçirmesi, benimle gezmeye, markete, restorana, sinemaya gidebilmesi, kendini hayatın gündelik akışında veya okul hayatı içinde idare edebildiğini görmek için… yıllarca sabırla bekledim. 

Biz ikimiz, çok başka bir yerden, büyük bir boşluktan, hiçlikten, sessizlikten, kapalı bir fanusun içinden geliyoruz. Yoku çok, azı fazla, yaşam sevincinin dibine vuran, hayatı farklılıkları ile yaşamayı öğrenmek zorunda kaldığımız bir uçurumun taa en dibinden geliyoruz. Öyle bir yerden geliyoruz ki, “gelmez, düzelmez, hayata katılmaz, konuşmaz, kendini seslendirmez, hayatı anlamaz, anlatamaz, asla paylaşamaz, duygularını gösteremez, hissedemez, arkadaş olamaz, okuyamaz, hiçbir zaman tam öğrenemez, hatta sevemez” demişlerdi… Hepsinin ne kadar boş olduğunu yaşama sımsıkı tutunmasıyla gösteren oğluşumun annesi olmak kadar beni hayatta tanımlayan bir şey yok!

Son 8 yılda ailemiz haline gelen otizm topluluğunun içindeki her otizmli çocuk benim de çocuğum, otizmli anne-babalar ise yoldaşım. Onlardan sadece biri olarak diyorum ki, gündelik hayatın içinde karşılaştığınız ağlayan bir çocuğu yargılayıp, annesine laf etmeden önce bir an düşünün. Çocuğunuzun sınıfında otizmli bir çocuğun da olmasının, farklılıkları yaşayarak öğrenecek kendi çocuğunuza da faydası olacağını lütfen unutmayın.

Her yıl Nisan ayı, Türkiye’de otizm adına yeni umutlar, yeni adımlar demek… Eğer siz de “Otizmin farkındayım, ama fark etmek yetmez, yaşamı paylaşmak gerek!” diyorsanız, otizmli çocukların ve anne-babalarının seslerine kulak verin, sesimize ses katın, otizmin bilinirliği ve sorunların çözümü için gönüllü destek verin ki, çocuklarımız hep beraber büyüsün J 

Çünkü her çocuk farklılıkları ile yaşamda yer almayı hak eder!
Nisan Dünya Otizm Farkındalık Ayı’nda yaşamı paylaşan herkese yürek dolusu selam olsun!

M. İrem Afşin
Nazım Özgün’ün Annesi
Gönüllü Otizm Aktivisti
iremafsin@gmail.com
www.twitter.com/iremafsin 
www.facebook.com/afsinirem
www.hthayat.com/yazarlar/m-irem-afsin

OTİZMİ FARK ET, YAŞAMI PAYLAŞ! Kampanyası:
Otizmi fark et, fark ettir! Farkında olman yetmez, yaşamı paylaş! Yaşamı paylaşmak, sorunları paylaşmaktır. Ayrımcılık yapma, otizmliye engel yaratma!
#otizmifarketyasamipaylas ​http://youtu.be/O-xTwfFbGoo

Cupcake (Teşekkür cupcakeleri)

 Sevgili Zehra Hanım ve arkadaşlarının cupcakeleri...

"8 Mart"

Bugün "Dünya Kadınlar Günü "
Kadına değer verilmeyen, bu yüzyılda hala kadını "mal" olarak gören zihniyete sahip bir ülkede yaşıyoruz.
Kız çocukları hala okutulmuyor...Hala çocuk gelinler var...Hala (üstelik sayıları her geçen gün artan) kocası,eski kocası veya erkek arkadaşı tarafından "malı" gibi görülen ve sokak ortasında öldürülen kadınlar var...Küçücük kız çocuklarına tecavüz edip sonra suçlarından aklanıp utanmadan ortalıkta dolaşanlar var...
Vede Sahip olduğumuz hakları kendi elleriyle altın tepside erkeklere sunan kadılar var...Atatürk'üm çok büyüksün.Sen bize medeni geçinen ülkelerden önce, üstelik de ülkemizdeki kadınlar istemeden var olma hakkını verdin...Ama çaba sarfetmeden elde edilenin değeri yeterince bilinmediğinden olacak mirasyediler gibi  tüketiyoruz senin bize sunduğun insan olma haklarını...
Herşeye rağmen, kadına bu eziyetleri hak görenlere inat "Dünya Kadılar Günü"müz kutlu olsun...

Artık İsyan Ediyorum

Kızım küçükken ille de balık istiyorum diye tutturmuş, ne dediysem ikna edemediğim için fanusun içine bir süs balığı almıştım.Tabi kısa bir süre sonra beklenen son geldi ve balık öldü.O küçücük balık bir candı.Biz onu çöpe atamadık.Bahçede toprağa gömdük.Çünkü vicdanımız başka türlüsüne izin vermedi.

Dünden beri moralim çok bozuk. Müge Anlı'nın sürekli takipçisiyim.Uzunca bir süredir kayıp olarak aranan bir kadının, dünürü tarafından öldürülüp gölete atıldığı ortaya çıktı.Akşam vakti ise internette, iki yılı aşkın bir süredir akibeti araştırılan Sinem'in ölüsünün bulunduğu haberini okudum.Annesinin feryatları geldi gözümün önüne.İki yıldır kendi çabalarıyla çalmadığı kapı kalmadı,kızını ölü yada diri bulabilmek için çırpındı durdu."Öldürdüyseniz de ölüsünü verin, hiç değilse mezarı olur,gider dua ederim." dedi. Sonunda bir mezarı olacak; gencecik, yanlış arkadaşlarla yanlış kişilerle tanışmış, canilerin eline düşmüş, katledilmiş Sinem...

Annesinin sözleri ne kadar haklı...Kızlarımızı üniversiteye gönderemeyecek miyiz?Sokağa salamayacak mıyız?

Her yerde erkek nüfusun çoğunda olan ama küçük yerlerde insanlar birbirini daha iyi tanıdığı için olacak çabuk duyulan bazı gerçekler var. Okumak için gelen kızlara "av" gözüyle bakıyorlar.Tecrübesizliklerinden,çaresizliklerinden yararlanıp tuzağa düşürüyorlar.Sonra da kendi pisliklerini bildikleri için kendi kızları ve karılarına göz açtırmıyorlar ki aynı pisliğe onlar maruz kalmasın...Daha da kötüsü, bu kişiler etraflarında dindar,iyi aile babası biliniyorlar, ramazanda oruç tutuyorlar...

Düşündükçe midem bulanıyor...Ne oldu bize böyle?...Nereye gitti insanlığımız?

Töre cinayeti adı altında bir kadın cinayeti duymadığımız gün yok artık.

En dindarı yada medeni geçineninden bile "Bir küfür et oğlum da duysunlar" diyen, oğlunu erkek yetiştirmenin küfür öğretmekle olacağını zanneden, insanlıktan nasibini almamış babalar gördüm.O babalar önce şunu bilmelidirler ki; önemli olan erkek yada kadın olmaktan önce "insan" olmaktır.

İnsan olabildiğiniz zaman başkasının evladına da kendi evladınızmış gibi bakabilirsiniz, kötülük yapamazsınız. Bir balık ölüsünü bile çöpe atamıyorken bir insanı katledip kuytu köşeye atıveren canilerden Allah'ım hepimizi korusun.

Mutfağımın Yeni Yardımcısı

Bir yıldır kurabiye ve pasta ile fazlaca uğraşıyorum.Elde mikserle pasta çırpmak; kurabiye hamurunu elle yoğurmak zaten kas yırtılması olan kolumu çok zorluyordu.Hamur karıştırma makinelerine bakıyordum ama çok pahalı olduğu için indirim kolluyordum.Bir-iki hafta önce Esse mağazasına uğradım.Amacım bilinen markada indirim olup olmadığını kontrol etmekti.Fakat bir de ne göreyim, Essenso kendi markasıyla bu üründen çıkarmış.Önce epey tereddüt ettim.Sonra "Diğeri indirime girsin diye daha ne kadar bekleyeceğim?Üstelik bu da Alman malı ki güverim..Fiyatı uygun ve çok ihtiyacım var. Öyleyse ne bekliyorum ki, alayım rahatını edeyim" dedim.

Şubenin kendi indirimiyle bana 630'a geldi.Şimdilik çok memnunum.Meğer hamur işi yapmak ne kolaymış!

Darısı isteyenlerin başına olsun, tavsiye ederim...

Sevgili Arzu'nun Doğum Günü Pastası

 Bu pastayı Sevgili Arzu için yaptım.

 Kendisine çocukarı, eşi , ailesi ve sevdikleriyle birlikte nice sağlık, mutlu,huzurlu yıllar diliyorum.

Kabak Tatlısı

 Kabak tatlısı kış aylarının vazgeçilmezidir.Hele bir de kaymaklı olursa daha da cezbedici olur ama malesef biz bu güzel lezzetten uzak durmak zorundayız.

Kaymaksız da olsa bol cevizle zevkle yiyebiliriz.

 Kabak tatlısı bilinen bir tariftir.Ancak hiç denememiş olanlar için yardımcı olabilir vereceğim tarif.

Yaptığımız herşeyde olduğu gibi bunda da öncelikle doğru kabağı seçebilmeliyiz.Alacağımız kabak çok koyu renkli ve sert olmalı.Pazar yerinde koyu renk görünmesi için kırmızı renkli çadır kullanıyorlar; sakın aldanmayın.

Sertliğini anlamak içinse kabağın turuncu kısmına tırnağınızı batırn.Kabuğunu temizletebiliyorsanız işiniz kolaylaşır.Yine de pratik soysoylarla kalan sert kısımlarını temizlemelisiniz .İstediğiniz büyüklükte doğrayıp yıkadıktan sonra geniş bir tencereye yerleştirin ki daha kolay ve dengeli pişsin.(Yani pişerken karıştıramayacağınız için altı yumuşayıp dağılırken üstü sert kalmasın)

 Üzerini kaplayacak kadar toz şeker döküyoruz.

 Ve akşamda hazırlarsanız sabah kalktığınızda pişirilmeye hazır duruma gelmiş olur.

Ama gündüz yapacaksanız genelde 4-5 saat bekletmelisiniz.Kabağına göre bu süre farklı olabiliyor.Eğer suyunu salmışsa ve şeker epeyce erimişse ocağa alabilirsiniz.Ben  tencerenin kapağı kapalı olarak (Taşmamasına dikkat ederek) önce hızlı eteşte, kaynayınca kısık ateşte kabaklar yumuşayıncaya kadar pişiriyorum.Pişince bir fırın kabına alarak fırınlıyorum.

 Sonra da bol cevizle servis yapıyorum.

Afiyet olsun...

Çağrı'nın Sünnet Mevlidi Kurabiyeleri

Sevgili Çağrı'nın sünnet mevlidinde misafirlere hediye edilmek üzere yaptığım kurabiyeler...

Fotoğrafları gece çektiğim için renklerinde sorun oldu ama yine de paylaşmak istedim.Profesyonel fotoğrafçı değilim malesef...(Keşke olabilsem...Bu gidişle bir de fotoğrafçılık kursuna gidicem galiba...)

Bu şekerlere "sosyete şekeri" deniyormuş.Mevlitte çocuklara dağıtılmak üzere hazırladık...

Kandil Simidi

Bugün Mevlid Kandili.Öncelikle hepinizin kandiliniz mübaret olsun.Bu vesileyle sizlerle "kandil simidi" tarifini paylaşmak istedim.

Malum, kandillerde yapacağımız ibadetler ve edeceğimiz duaların yanısıra özellikle büyüklere yaptığımız ziyaretler kandillerin vazgeçilmezidir.Bu ziyaretler sırasında kandil simidi götürmek de bir başka vazgeçilmezdir.Ben hazırlığımı bu akşamdan yaptım.Darısı başınıza.Haydi kolay gelsin.

Malzemeler

250gr.margarin(Ben genelde tereyağını veya karışık kullanmayı seviyorum)

4çorba kaşığı yoğurt

1kahve fincanı zeytinyağı

1çorba kaşığı mahlep

2kahve kaşığı tuz

1,5kahve kaşığıkabartma tozu

1yumurta(sarısı hamuruna,beyazı üzerine)

aldığı kadar un

50gr susam(üzeri için)

Hazırlanışı

Margarin(oda sıcaklığında),zeytinyağı,yoğurt,mahlep,tuz,kabartma tozu,yumurta sarısı bir kaba konulup karıştırılır.Elenmiş un konup kulak memesi yumuşaklığında bir hamur yapılır.

Yumurta(veya ceviz) büyüklüğünde parçalara ayrılıp simitler yapılır.Önceyumurta akına sonra susama batırılarak tepsiye dizilir.

Orta hararetli fırında(170 derecede)Pişirilir.(çok kızarması beklenmeyecek.

Afiyet olsun.

"Arın Bebeğin" Kurabiyeleri

Hoşgeldın Arın Bebek...

Hayat ne tuhaf...Bunu biliyoruz ama bazen çok yakından tanıklık ediyoruz...

Salı günü komşularımla birlikteyken deprem oldu;eve indiğimde telefon çaldı ve halamın eşinin vefat ettiği haberi aldım.

Deprem heyecanının üzerine bir de sevdiğim bir insanın kaybının üzüntüsünü yaşadım.

Aradan ancak birkaç saat geçmişti ki bu defa da başka bir haberle telaşlandım...

Arın bebeği hafta sonu bekliyorken anne sancılanmış hastaneye gidiyordu...

birkaç saat sonra da doğum haberi geldi...

Sabaha kadar uyumadan çalışıldı ve kurabiyeler yetişti...

Ertesi gün cenazeye gidildi...

Ölenler, doğanlar; üzüntüler, sevinçler hepsi bizim için hayatta...

Herşeyin hayırlısını diliyorum...

Arpa Şehriye Salatası

"Sofra" dergisinde görüp denediğim bu tarifi sizlerle paylaşmak istedim...

Malzemeler:

3 adet kırmızı biber

1 su bardağı arpa şehriye

2 adet haşlanmış tavuk budu

8 adet mantar

3 dal  taze soğan

1 çorba kaşığı limon suyu

Yarım su bardağı mısır

10 dal maydanoz

5 dal dereotu

Yeteri kadar su

Sosu için:

Yarım çay bardağı zeytinyağı

Yarım limonun suyu

Tuz, karabiber

Hazırlanışı:

Kırmızı biberleri közleyip kabuklarını soyun ve iri küp şeklinde doğrayın.

Mantarları temizleyip limon suyu eklediğiniz suda haşlayarak arzunuza göre doğrayın.

Haşlanmış tavuk etini didikleyin.

Bir tencereye 5 su bardağı su ve bir tutam tuz koyup kaynatın.Şehriyeyi ilave edip yumuşayana kadar pişirin.

Süzüp servis tabağına alın.

Üzerine, doğrayıp hazırladığınız ve diğer bütün malzemeyi koyarak harmanlayın.

sosu için zeytinyağı,limon suyu, tuz ve karabiberi karıştırın.Salatanın üzerine gezdirerek servis yapın.

(Ben nar ekşisini sevdiğim için onu da kattım.).

Kolay gelsin...Afiyet olsun...

"Sesli Kitap"

Benim için bugünün anlamı çok büyük.Çünkü yıllardır yapmayı en çok istediğim şeye bugün başladım.

"Görme engelliler için kitap seslendiriyorum"

Emekli olmadan önce araştırmıştım bu konuyu.Fakat o zamanlar bir ilçede yaşıyorduk ve başvurduğum kütüphaneler ve 5 Nokta Körler Derneği hep aynı şeyi söylediler.Kayıt için bu kuruluşların bünyesindeki stüdyolarda okumak gerekiyordu.Bu da imkansızdı.Emekli olup İstanbul'a yerleşince de kayıt yapılan kütüphaneler şehrin diğer ucundaydı.Ben de "Sesli Kitap Gönüllüleri"ne katıldım.Çünkü onlar ev ortamında bilgisayarda yapılan kayıtları kabul ediyorlardı.Kitabı okuyup bitirdim ve yaklaşık on dört ay önce teslim ettim.Defalarca sonucu sordum, sabırlı olmam gerektiği söylendi.Ümidimi kestiğim için başka yollar aramaya başladım.

Geçen ay internetten, Kadıköy Belediyesinin de görme engelliler için kitap okuttuğunu öğrenince hemen başvurdum.Geçen hafta deneme kaydı yaptık Veee bu gün ilk kaydı yaptık.

Çok mutluyum.Yararlı olmayı o kadar fazla istiyorum ki...

"Görmeyenlerin gözü olmak..."...

Seslendirdiğim kitap ise "Mucizeler Dükkanına Dönüş"

Alman Pastası

Nerdeyse yirmi yıldır kullandığım bir tarifi paylaşmak istiyorum sizinle.

Bu tarif bizim evde çok rağbet görür. Misafirlerimden de övgü alır. Belki siz de denemek istersiniz...

Malzemeler:

Hamur için;

3 yumurta (oda sıcaklığında)
1,5 çay bardağı toz şeker
1,5 çay bardağı yoğurt
1,5 çay bardağı çiçekyağı
4,5 çay bardağı un
1 paket kabartma tozu

1 paket vanilya

Krema için;

2 su bardağı süt
2 çay bardağışeker
2 yemek kaşığı un
1 tatlı kaşığı nişasta
Hazırlanışı:
Önce yumurta ve şeker, mikser yardımıyla iyice çırpılacak.
Yumurta kabardıktan sonra yağ ve yoğurt katılarak çırpılacak
En son kuru malzemeler birlikte elenerek katılacak.
Hamur yuvarlak bir kalıba dökülerek 170-180 derece fırında yaklaşık 30-40 dakika pişecek.Bu süreyi ve ısıyı kendi fırınınıza göre ayarlayabilirsiniz.Kek hafifçe pembeleşmeli...

Kek fırındayken bir taraftan da kremayı pişirmeliyiz.Bunun için bütün malzemeyi tencereye koyup soğukken bir çırpma teliyle iyice karıştırdıktan sonra ateşe koyup topaklanmaması için karıştırarak pişiriyoruz.

Kek piştikten sonra soğuması beklenecek.İkiye bölünerek arasına kremanın tamamı dökülecek.Üzerine bolca pudra şekeri dökülerek servis edilecek.

Afiyet olsun...